چگونه اضطراب جدایی کودک از مادر را کاهش دهیم؟

چگونه اضطراب جدایی کودک از مادر را کاهش دهیم؟

اضطراب جدایی یکی از انواع اختلالات اضطرابی است که شروع آن معمولا در کودکی و در سنین پیش از دبستان است. اگرچه اضطراب جدایی در سنین بین 8 تا 18 ماهگی یک مرحله طبیعی از رشد کودک است اما این اضطراب به تدریج در 24 ماهگی فروکش می کند. وجود اضطراب جدایی در سنین بعدی مشکلاتی را برای کودک و خانواده ایجاد می کند و در صورت درمان نشدن ممکن است دامنه آسیب های آن تا بزرگسالی ادامه داشته باشد. ما در این مقاله قصد داریم در این باره صحبت کنیم که چگونه اختلال اضطراب جدایی کودک از مادر را کاهش دهیم و به طی شدن روند طبیعی درمان در این کودکان کمک کنیم.

اختلال اضطراب جدایی در کودکان چه علایمی دارد؟

برای آنکه بدانیم چگونه اضطراب جدایی کودک از مادر را کاهش دهیم؟ باید بدانیم اضطراب جدایی در کودکان با چه علایمی همراه است. علایم اضطراب جدایی در کودکان عبارتند از :

  • کودک هنگام جدایی از والدین(معمولا مادر) یا مراقب اصلی (مثلا پرستار یا مادربزرگ) ترس و اضطراب شدید دارد.
  • هنگامی که کودک بیرون از منزل بوده یا از والدین جدا است و یا انتظار جدایی از آنها را دارد، ناراحتی زیادی دارد.
  • کودک نگرانی شدیدی درباره از دست دادن یا آسیب دیدن احتمالی والدین دارد.
  • کودک نگرانی زیاد و مداومی درباره حوادث ناخواسته ای (مثل تصادف، ربوده شدن، مرگ، بیماری و …) دارد که موجب جدا شدنش از والدین بشود.
  • کودک به دلیل ترس از جدایی از والدین و یا دیگر افراد مورد دلبستگی اش، نسبت به دور شدن از منزل، رفتن به مدرسه یا هر جای دیگر بی میل بوده و اضطراب دارد.
  • کودک از اینکه بدون حضور والدین در خانه یا مکان های دیگر تنها بماند ترسی مستمر دارد.
  • کودک نسبت به خوابیدن دور از خانه بی میل است یا اینکه در منزل فقط در کنار والدین خود می خوابد.
  • کودک کابوس های شبانه مکرر با موضوع جدایی می بیند.

 

  • کودک مکررا در هنگام جدایی از والدین شکایات جسمی مانند سردرد، درد معده، تهوع، استفراغ دارد.
اختلال اضطراب جدائی در کودکان

چگونه اضطراب جدایی کودک از مادر را کاهش دهیم؟

مادر مهمترین مراقب کودک و شخصی است که معمولا از همان لحظات شکل گیری جنین و بعد از تولد او بیشترین تعامل را با کودک دارد. از این رو ارتباط کودک با مادر معمولا ارتباطی خاص و مملو از دلبستگی است. اگرچه اضطراب جدایی در غالب موارد نسبت به مادر رخ می دهد اما در برخی موارد ممکن است نسبت به سایر مراقبین و افراد مهم زندگی کودک نیز رخ دهد. اما ما به عنوان والدین چگونه اضطراب جدایی کودک از مادر را کاهش دهیم؟

اگرچه در موارد حاد نیاز است که کودک در مان تخصصی بگیرد اما در موارد خفیف با رعایت برخی نکات براحتی می توان این اضطراب را درمان کرد.

نکاتی برای درمان موارد خفیف اضظراب جدایی
  • اطمینان حاصل کنید که خود شما گرفتار اضطراب جدایی نیستید. گاهی والدین بیش از حد مراقب یا نگران، این اضطراب درونی خود را به کودک منتقل می کنند. در واقع آنها بسیار نگران کودک هستند و زمانی که در کنارشان نیست آرام نیستند. آنها با گفتن جملاتی که درون مایه اضطرابی دارند کودک را ناآرام می کنند. پس اطمینان حاصل کنید کسی که اول باید درمان بشود خود شما نیستید.
  • صبور باشید. کم کردن اضطراب جدایی کودک و مستقل شدن او نیاز به زمان دارد. بنابراین زود دلسرد نشوید و تا رسیدن به نتیجه مطلوب به تلاش ادامه دهید.
  • سعی کنید حتی مواقعی که نیاز نیست، شرایطی برای جدایی های کوتاه مدت کودک از خودتان فراهم کنید. این جدایی ها باید از پیش تعیین شده و به اطلاع کودک رسیده باشند. جدایی های ناگهانی ممکن است وضعیت را بدتر کنند.
  • زمان خداحافطی را کوتاه کنید. نیازی به برگزاری مراسم بدرقه و بغل های طولانی مدت و توضیح فراوان نیست. همان طور که گفته شد از قبل ساعت رفتن خود را به کودک اطلاع دهید. به او بگویید چه ساعتی بر میگردید و به او اطمینان دهید که برخواهید گشت. هنگام رفتن تنها به خداحافطی و جملاتی مانند مراقب خودت باش من زود برمی گردم بسنده کنید.
برای مشاهده بهترین مرکز مشاوره هر شهر بر روی دکمه مربوط به آن کلیک کنید.
  • در برابر گریه ها و جیغ و داد های کودک از رفتن منصرف نشوید. چون کودک یاد میگیرد با پرخاشگری و گریه و زاری می تواند از این جدایی جلوگیری کند. اما می توانید در صورت نیاز زمان جدایی را کوتاه تر کنید.
  • سعی کنید راس ساعت مقرر در منزل باشید و به کودک یادآوری کنید که : دیدی همون ساعتی که گفتم برگشتم؟ بدقولی موجب بی اعتمادی کودک به شما و دنیا خواهد شد.
  • با کودک متناسب با سنش درباره احساساتی که تجربه می کند صحبت کنید. به او بگویید احساسش را درک می کنید و به او اطمینان بدهید برای شما اتفاقی نخواهد افتاد و اینکه در کنارش هستید و او را حمایت خواهید کرد.
  • کودک را به اجتماعاتی مانند محفل های خانوادگی، پارک و مهد های کودک بفرستید.
  • سعی کنید محیط زندگی کودک از تنش و استرس خالی باشد تا کودک احساس امنیت و آرامش بیشتری تجربه کند.
  • هنگامی که کودک کار بدی می کند از جملاتی مانند دیگه مامان تو نیستم! از پیشت میرم! یا تهدیدات مشابه استفاده نکنید. هنگام جر و بحث با همسرتان تهدید به ترک منزل نکنید. همه اینها این حس را به کودک می دهد که وقتی از منزل خارج می شوید ممکن است هرگز برنگردید. در عوض مدام به کودک اطمینان دهید که برای همیشه در کنار او خواهید ماند.
  • پیشرفت های کوچک کودک را تشویق و تقویت کنید. اگر هیچ وقت به تنهایی در اتاقش نخوابیده و حالا این کار را کرده است این مساله را به او گوشزد کنید که متوجه پیشرفتش هستید.
  • نگرانی و اضطراب کودک را سرزنش نکنید و با او رفتار همدلانه ای داشته باشید. این به معنی تایید این نگرانی ها نیست بلکه علی رغم همدلی با کودک و درک احساساتش به او باید این اطمینان خاطر را بدهید که هیچ اتفاق بدی برای شما و یا در نبود شما برای او نخواهد افتاد.
  • قصه و نمایش برای کودکان سنین کوچکتر می تواند مفید باشد. در این داستان ها و نمایش ها باید قهرمان قصه کودکی باشد که در نبود والدین خیلی خوب از پس کارهای خودش برمی آید و والدین هنگام بازگشت او را تشویق می کنند.

چه زمانی باید از متخصصان کمک بگیرید؟

در بخش قبلی به این سوال که ” چگونه اضطراب جدایی کودک از مادر را کاهش دهیم؟ ” پاسخ دادیم و روش هایی برای کم کردن اضطراب جدایی در کودک عنوان کردیم. اما همان طور که بالاتر اشاره شد روش های بالا برای درمان موارد خفیف اضطراب جدایی در کودکان و یا در کنار روش های تخصصی برای موارد حاد می تواند اثر بخش باشد. اما چه زمانی نیاز است که برای درمان اضطراب جدایی در کودکان به متخصصان مراجعه کنیم؟

کاهش اضطراب جدائی در کودکان
تفاوت اضطراب جدایی و اختلال اضطراب جدایی

تفاوت اضطراب جدایی و اختلال اضطراب جدایی در شدت ترس، نگرانی و بیقراری است که کودک از خود بروز می دهد. در بالاتر علایم اختلال اضطراب جدایی را برشمردیم. در صورتی که کودک حداقل سه تا از موارد را به مدت حداقل 4 هفته داشته باشد تشخیص اختلال اضطراب جدایی می گیرد.

در موارد شدید این اختلال کودک بیقراری های شدید، مفرط، مستمر و نامتناسب با سطح رشدی خود در قبال جدایی ار والدین (معمولا مادر) یا دیگر مراقبان اصلی از خود نشان می دهد. او نگرانی های دائمی درباره از دست دادن والدین یا جدا شدن از آنها دارد، به هیچ عنوان حاضر به جدایی از والدین نبوده و از ترک خانه برای مواردی چون رفتن به مهد کودک، مدرسه یا کارهای بیرون منزل نظیر خرید امتناع می کند. حتی ممکن است این اضطراب منجر به ترک تحصیل کودک گردد.

 کودک به طور مسمتر در هنگام جدایی و دور شدن از والدین درگیر علایم جسمی نظیر دل درد، سردرد، تهوع و استفراغ بوده و نمی تواند به زندگی اجتماعی و یا تحصیلی خود ادامه دهد. به تنهایی نمی خوابد و در خانه مدام به دنبال والدین می رود. برای رفتن از اتاقی به اتاق دیگر نیاز به کمک داشته و درگیر کابوسهایی در رابطه با جدایی از والدین نظیر مرگ آنها،  فجایعی نظیر آتش سوزی، تصادف و … می باشد.

در این موارد نیاز است به روانشناس بالینی کودک و یا روانپزشک مراجعه کنید و از کمک های تخصصی نظیر روان درمانی و دارو درمانی بهره بگیرید. فراموش نکنید عدم درمان موثر این اختلال می تواند در آینده اثرات جبران ناپذیری بر روی روابط فرد، کار و زندگی شخصی او داشته باشد.

لینک مرتبط :
آپارات نیکارو

لطفا امتیاز دهید

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

برای موفق شدن توی زندگی برنامه میخوای؟
کلیک کن
close

سلام
اگر دنبال کلاس خاصی هستید روی دکمه نارنجی پایین کلیک کنید. در اولین فرصت با شما تماس میگیریم.